Registreer nu

Login

Wachtwoord vergeten

Wachtwoord vergeten? Vul je gebruikersnaam en e-mailadres in. Een nieuw wachtwoord zal je per E-mail ontvangen.

Gescheiden ouders hebben, het is me wat! (Eva, 15 jaar)

Gescheiden ouders hebben. Het is me wat.

Ik was 7 jaar toen mijn ouders scheidden en elk hun eigen weg ging. Nou wat moet ik zeggen? Momenteel ben ik 16 jaar, veel herinner je er dan niet meer van. Wat je wel nog achterblijft zijn de bittere momenten, vol emotionele gebeurtenissen. Het was Kerstmis, de kerstboom stond in de woonkamer met mooie sierlijke rode kerstballen en op de achtergrond buiten lag er een mooi wit tapijtje sneeuw. Rond die periode vertelde mama me dat papa niet langer meer bij ons zal blijven wonen. Het doet me pijn, terugkijken naar die gruwelijke tijd. Later begreep ik het, papa had iemand anders leren kennen. Ik wist dat hij soms naar het buitenland moest voor zaken te doen, wat ik niet wist was dat hij iemand anders had leren kennen IN het buitenland. Namelijk in China. Een tijdje later ging het goed, hij kwam om de twee jaar langs en bleef danh een tijdje in de stad. Wanneer hij weer vertrok, skypte we bijna elke dag. Mama had het er erg moeilijk mee… Waar ik ook een droevige herinnering aan heb. Toen ik een weekendje van bij papa mijn spullen op mijn kamer aan het opruimen was, wou ik mama vertellen over de koers die voorbij zijn huis reed en die we vanaf de trap helemaal hebben gevolgd terwijl we popcorn zaten te eten. Ik vond mama niet, ik had overal gezocht. Van in de kelder tot in de zolder. Ik vond ze niet. Uiteindelijk zat ze achter het tuinhuis met tranen die over haar wangen rolden. Ik vroeg: “Mama, wat is er?”. Ze antwoordde: “Eva’ke, het leven is niet al te gemakkelijk… Mama heeft het soms ook moeilijk. Doe maar goed je best op school en denk vooral aan je zelf.” De tranen waren toen niet alleen aanwezig bij mijn mama, maar ook bij mij. Niemand ziet zijn/haar mama graag wenen.

De jaren gingen voorbij en Eva groeide van een kleine meid naar een tiener. Ik mocht eindelijk uitgaan naar fuiven. Ik skypte nog steeds bij papa maar je zag dat het contact aan het verwateren was. Hij vertelde me over ene Jens die sinds kort zaken met hem heeft gedaan. Jens woont trouwens in de stad kort bij mij, hij organiseert de meeste fuiven hier. Papa vertelde me dat er binnenkort weer een fuif aankwam en dat Jens me gratis inkom en gratis drankbonnetjes ging geven. De dag van de fuif heb ik Jens leren kennen, sympathieke jongeman vond ik. Ik kreeg zoals afgesproken gratis drankbonnetjes en mocht gratis binnen. Hij stelde me voor aan een collega van hem die mee naar China was gegaan voor zaken te doen bij mijn papa. Terwijl ik aan het praten was bij zijn collega en iets tegen hem vertelde over school, zei hij plots los door mijn verhaal heen: “Eva, jij lijkt echt fel op je papa hé.” Hmm, dat raakte me. Ik wist dat ik op hem leek maar zo fel… Dat had ik nooit gedacht. Ik stelde hem tien keer de vraag: “Echt, meen je dat? Lijk ik echt superfel op hem?” Daarna vroeg ik het hem nog eens zo’n tien keer. Sinds toen heb ik Jens leren kennen en vandaag de dag ken ik hem heel goed! Hij is een vriend van me geworden. Ik help nu mee evenementen organiseren, wat ik superleuk vind!

We zijn nu december 2014, laatste keer dat ik mijn papa nog hoorde was 16 juni. Ik heb het er erg moeilijk mee. Mijn chatgesprek met hem op Skype staat vol met verhalen die ik naar hem heb gestuurd. Hij heeft het druk met zijn werk en zijn nieuw gezin in China, wat ik uiteraard begrijp. Maar ik zou hem graag nog eens willen horen en zien want videochatten doen we al een paar jaar niet meer. Het is enkel nog maar chatten. Over laatst wou ik wat babyfoto’s van mij bekijken samen met mama. We gingen elk fotoalbum af. Jaar per jaar. We keken naar de foto’s van mama, papa en ik. Ergens deed het me pijn ookal heb ik nu een leuk en goed leven met mama en mijn stiefpapa. Natuurlijk is dit niet zomaar iets van je vergeet. Mama zat langs me terwijl we de foto’s aan het afgaan waren en ze zei: “Ronny, hij liet zich toch zo fel beïnvloeden door zijn beste vriend.” “Hoezo?”, vroeg ik aan mama. “Nou ja, hij en zijn beste vriend hadden samen het bedrijf hier toen hij nog bij ons woonde. Toen hij op zakenreis naar China vertrok ging natuurlijk zijn beste vriend mee want ja, ze waren samen baas van het bedrijf. Wanneer ze terug naar huis kwamen vertelde hij het nieuws dat hij iemand anders had leren kennen. Zijn beste vriend heeft toen hetzelfde nieuws tegen zijn vrouw verteld. Ze gingen allebei in China wonen en hadden alle twee iemand anders leren kennen. Wat me vooral verbaasde want Ronny, hij was een goede vader en een goede echtgenoot. Terwijl zijn beste vriend niet veel deed voor zijn gezin. Dat kon hem heel weinig schelen, de relatie tussen hun was dus ook niet goed. Maar dat was anders in ons geval, bij ons ging alles prima! Het kon niet beter! Maar in andere situaties Eva, is me ook iets anders opgemerkt: Ronny liet zich altijd beïnvloeden door zijn beste vriend.” Wow… Ik was er even stil van. Op dat ogenblik merkte ik op dat mama het er steeds nog moeilijk mee heeft.
Als ze over papa tegen me praat, reageer ik altijd redelijk koel tegen haar. Typisch iets voor mij, nooit mijn echte droevige kant en gevoelens laten zien. “Mis je hem?”, vroeg ze. “Goh, niet echt”, zei ik. En eerlijk? Ik mis hem eigenlijk wel, niet iedere dag maar toch wel vaak. Vooral wanneer er thuis een discussie is of ruzie. Die zijn dan wel altijd snel opgelost maar dan nog… Op zo’n momenten denk ik dan wel vaak terug aan papa, met de vraag hoe hij er mee ging omgaan. Hadden we dan ook een discussie of geen discussie? Zo een dingen zullen een vraagteken blijven.

Maar daarnaast leef ik een leuk en heel goed leventje. Ik heb een toffe stiefpapa, goede punten en een superleuke sfeer thuis. Maar er wordt gemist.

Ik hoop dat ik mensen iets heb bijgeleerd. Dit verhaal zit vol met wijze lessen, al vind ik het zelf.
Mama had gelijk, leer goed voor school en laat niet over je heen lopen. Soms moet je de mensen die je al heel je leven kent meer aandacht en liefde geven. Eva naar mama toe en Ronny (papa) naar Eva toe. Maar heb geen schrik om andere en nieuwe mensen binnen te laten in je wereldje. Eva en de mama: stiefpapa. Het is misschien niet hetzelfde als wat je gewend was, mama, maar ieder is uniek. Aan ieder zijn gebreken. Er zal altijd wel gemis zijn van degenen waar je dierbare en prachtige momenten bij hebt meegemaakt. Maar koester ze en blijf niet hangen in het verleden.

Eva, 15 jaar

Reactie ( 1 )

  1. Bart Renaer
    Bart Renaer
    17 april 2015 at 17:28
    Dag Eva,
    dank je om je verhaal met ons te delen.
    Heel mooi gebracht.
    Ik ben zelf pluspapa (of stiefpapa) van 2 jongens (8 en 10) en het is goed om via jouw verhaal de pijn te voelen die een scheiding met zich meebrengt voor kinderen. Ook in een situatie waarin jij het goed hebt in het gezin dat je samen met je mama en stiefpapa vormt.
    Dankjewel,
    Bart

Geef een reacties aan Bart Renaer